انسانها معمولا ما را تشویق میکنند که به بهای از دست دادن کنجکاوی، احتیاط را برگزینیم و به قیمت از دست دادن ماجراجویی، به امنیت متوسل شویم، از مجهولات بپرهیزیم و پا به وادی ناشناختهها نگذاریم. ولی به این حقیقت توجه کنیم که زندگی که در آن لذت کشف کردن نباشد، حتما طعمی امتحان شده دارد و تکراریست.. بروید و عالمهای ناشناخته را در وادی علم، هنر و موسیقی کشف کنید و لذت ببرید.دکتر حسین الهی قمشهای

متشکرم از برادرم که این کتاب را به من معرفی کرد و متشکرم از زمان که سخاوتمندانه فرصت خواندنش را آن هم در این یک روز به من داد. در پایانِ این کتاب حس تشکر را که هیچگاه به خاطر داشتنش به خود نبالیده بودم، برایم قابل افتخار کرد.. عشقی که بی نهایت عرضهاش میکردم؛ اما آدمهای دنیا آن را به حساب دیگری میگذاشتند، برایم قدرت شد و از این که این گونه خود را قدرتمند دیدم به خود بالیدم و دیگر نمیگویم چرا این همه نسبت به دیگران محبت در دلم دارم و آن چه میبینم بی محبتی و ناراستی است. باید این عمیقا باور شود که معاملهای در کار عشق نیست و آن که عشق میورزد روز به روز وسیعتر میشود.متشکرم خانم دی انجلیس بابت حس یقینی که از خواندن کتاب شما به من داده شد.. (البته بر خودم لازم دیدم که این تشکر را به او اعلام کنم.. حسی که به برخی نویسندههای دیگر هم داشتم؛ اما دیر شده بود. خوشحالم که این بار فرصتش را داشتم.) علاوه بر حس یقین، چیزهای بسیار و ارزشمندی نیز یاد گرفتم. عشق موهبت است و داشتن و بخشیدنش گناه عاشق نیست.. حتم دارم که هر کس با خواندنش سرشار از لحظههای حقیقی میشود، لحظههایی که خودم تاکنون ب

هوس تنهایی کردهام.جای خلوتی میخواهم و صدای او را که دائم بگوید : "دوستت دارم، دوستت دارم، دوستت دارم" و من با صدایش در خودم غرق شوم و بغض کنم تا کلافه شوم و بگویم : " بس است دیگر! بگو دوستت ندارم. بگو از تو متنفرم، بگو برو گم شو!"و او با بغض بگوید: " دوستت ندارم. از تو متنفرم. برو گمشو" و من از شنیدن آنها سبک شوم و بخندم و کیف کنم تا کرخ شوم و دوباره هوس کنم آن صدا از پشت پنجره باز با ناز و خنده سرک بکشد و آهسته بگوید: "هرچه گفتم دروغ بود.دوستت دارم، دوستت دارم."و من دوباره سنگین بشوم و کیف کنم و فرو بروم و گریهام بگیرد و دوباره بازی شروع بشود و من التماس اش کنم که بگوید دوستت ندارم و او بگوید: " چون تو میخواهی می گویم دوستت ندارم. بس که عاشقات هستم می گویم از تو متنفرم تا بخندی." و بعد بپرسد:" حالا راضی شدی ؟ سبک شدی؟"و من بگویم: " نه، رفتنات، آمدنات، خندهات، گریهات، آشتیات، قهرت، عشقات، نفرتات، دوریات، نزدیکیات، وصالات، فراقات، صدایت، سکوتات، یادت، فراموشیات، مرگت، کینهات، خواندنات، نخواندنات و اصلاً بودنات و نبودنات سنگین است، سنگین است، سنگین است."بگویم :" ا

حسینا یک جور خاصی توی سال بلوا نبود؛ جوری که آدم مدام پیاش میگشت، هوایش را میکرد، دلش هم تنگ میشد؛ ولی هیچ چیزی نبود که دلش را به آن بند کند..شاید فقط میشد از فلکهی سنگسر؛ از ضلع جنوبی فلکه، از پشت شیشهی می فروشی کیپور که بخارش به اندازهی یک کف دست پاک شده بود، فهمید حسینا پشتش نشسته و دارد خانهی دکتر معصوم را دید میزند.. شاید فقط میشد نیمنگاهی به حجرهی کوزهگری ته میدان تعزیه انداخت و لای گرد و غبارها او را دید.. یا باز نیمنگاهی وقتی بالای پلههای شهرداری بود، با آن موهایی که باد زده بود زیرشان.. یا یک آن، وقتی دم ساعت سازی میدان

تو میتوانستی گاهی خودیتر شوی.. گاهی نزدیکتر و آشناتر و بگذاری دنیا را از نگاه تو، شانه به شانهی تو بنگرم.. تو میتوانستی.. تو میتوانستی.